ଆଜି ପୁଣି ବର୍ଷା ଆସିଛି,
ଆକାଶର ବୁକୁ ଚିରି
ଟପ୍ଟପ୍ ବୁନ୍ଦ ଝରୁଛି,
ମାଟିର ଦେହରୁ ଉଠୁଛି
ସେଇ ପୁରୁଣା ମାଟିର ବାସ୍ନା।
ଜାଣିନି କାହିଁକି,
ବର୍ଷା ଆସିଲେ ମୋ ମନ
ଆଜି ବି ପିଲାଦିନକୁ ଫେରିଯାଏ।
ମନେ ପଡ଼େ ସେଇ ଦିନ,
ଯେଉଁଦିନ ଛତା ନଥିଲା,
ବର୍ଷାରୁ ବଞ୍ଚିବାର
କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନଥିଲା,
କେବଳ ବର୍ଷାରେ ଭିଜିବାର
ଥିଲା ଏକ ଅଜଣା ଆନନ୍ଦ।
ମାଆ ଦୁଆର ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ
ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲା—
“ଆଉ ଭିଜନି, ଥଣ୍ଡା ଲାଗିଯିବ!”
ଆମେ କିନ୍ତୁ
ମାଆର କଥା ଶୁଣୁନଥିଲୁ,
ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ
ପାଣି ଭରା ରାସ୍ତାରେ
କାଗଜ ଡଙ୍ଗା ଭସାଉଥିଲୁ।
ସେଇ ଡଙ୍ଗାରେ
କେତେ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା,
କେତେ ଅଜଣା ଦୁନିଆ ଥିଲା,
କିନ୍ତୁ ଆଜି ଭାବିଲେ ଲାଗେ—
ସେଇ ଛୋଟ ଡଙ୍ଗାଟି ହିଁ
ଆମ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଯାତ୍ରା ଥିଲା।
ଆଜି ବର୍ଷା ହେଉଛି,
କିନ୍ତୁ ଆମେ ଆଉ ଭିଜୁନାହୁଁ।
ହାତରେ ଛତା ଅଛି,
ପାଦରେ ଜୋତା ଅଛି,
ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଛାତ ଅଛି,
କିନ୍ତୁ ମନରେ
ସେଇ ପିଲାଦିନ ଆଉ ନାହିଁ।
ବର୍ଷା ଆଜି ବି ସେଇ,
ମାଟିର ବାସ୍ନା ଆଜି ବି ସେଇ,
ଆକାଶର ମେଘ ଆଜି ବି ସେଇ—
କେବଳ ଆମେ ବଦଳିଯାଇଛୁ।
ସେଥିପାଇଁ ବୋଧହୁଏ
କେତେକ ବର୍ଷା
କପଡ଼ାକୁ ଭିଜାଏ ନାହିଁ,
ସିଧା ମନକୁ ଭିଜାଇଦିଏ।
ଆଉ ମନେ ପକାଇଦିଏ—
ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଦିନ
ସେଇ ଦିନ ଥିଲା,
ଯେଉଁଦିନ ଆମ ପାଖରେ
ବହୁତ କିଛି ନଥିଲା,
କିନ୍ତୁ ହସିବା ପାଇଁ
କାରଣର ଅଭାବ ନଥିଲା।
