ଅଧୁରା ପ୍ରେମ

 ତୁମେ ଆସିଥିଲ

ମୋ ଜୀବନରେ

ଏକ ଅପେକ୍ଷା ନଥିବା ସକାଳ ପରି,

କିଛି ନକହି

ମୋ ନିରବତାକୁ

କବିତା କରିଦେଇଥିଲ।

ତୁମ ସହ କଥା ହେଉଥିଲେ

ସମୟ କେମିତି ଚାଲିଯାଉଥିଲା

ଜାଣିପାରୁନଥିଲି।

ତୁମର ଗୋଟିଏ ହସ

ମୋ ପାଇଁ ଦିନଟିକୁ ସୁନ୍ଦର କରିଦେଉଥିଲା,

ତୁମର ଗୋଟିଏ ନିରବତା

ମୋ ରାତିକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଉଥିଲା।

ମୁଁ ଭାବିଥିଲି

ତୁମେ ମୋ ସହିତ ରହିବ,

ଜୀବନର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ

ମୋ ହାତ ଧରି ଚାଲିବ।

କିନ୍ତୁ ଜୀବନ

ସବୁବେଳେ ଆମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ

କାହାଣୀ ଲେଖେ ନାହିଁ।

ଗୋଟିଏ ଦିନ

ତୁମେ ଚାଲିଗଲ,

କିଛି କଥା ଛାଡ଼ିଗଲ,

କିଛି ସ୍ମୃତି ଛାଡ଼ିଗଲ,

ଆଉ ମୋ ପାଇଁ

ଗୋଟିଏ ଲମ୍ବା ନିରବତା ଛାଡ଼ିଗଲ।

ଆଜି ବି କେବେ କେବେ

ଫୋନର ପରଦାକୁ ଦେଖେ,

ମନ କହେ—

ହୁଏତ ତୁମର ଗୋଟିଏ ମେସେଜ ଆସିବ।

କିନ୍ତୁ ପରଦା ନିରବ ରହେ,

ଆଉ ମୁଁ ନିଜକୁ ବୁଝାଏ—

କେତେକ ଅପେକ୍ଷାର

କୌଣସି ଶେଷ ନଥାଏ।

ତୁମେ ନାହଁ,

କିନ୍ତୁ ତୁମ ସ୍ମୃତି ଅଛି।

ତୁମେ ମୋ ସହ ନାହଁ,

କିନ୍ତୁ ମୋ କବିତାର

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଧାଡ଼ିରେ ଅଛ।

ହୁଏତ ଏହି ହିଁ

ଅଧୁରା ପ୍ରେମର ସତ୍ୟ—

ଯାହାକୁ ପାଇପାରିଲୁ ନାହିଁ,

ତାକୁ ଭୁଲିବାକୁ

ସାରା ଜୀବନ ଲାଗିଯାଏ।

ଆଉ କେବେ କେବେ

ମଣିଷ ଭଲପାଇବାକୁ ଭୁଲେନାହିଁ,

କେବଳ ତାହା ସହିତ

ବଞ୍ଚିବା ଶିଖିଯାଏ।