ଜୀବନଟା ଏକ ଅଜଣା ପଥ,
କେବେ ଖରା, କେବେ ବର୍ଷା,
କେବେ ହସର ମିଠା ଝରଣା,
କେବେ ଆଖିରେ ଲୁହର ଭାଷା।
କେବେ ମିଳେ ନିଜର ଲୋକ,
କେବେ ହୁଏ ପରିଚିତ ପର,
କେବେ ହାତ ଧରି ଚାଲନ୍ତି ସାଥୀ,
କେବେ ଏକା ଚାଲିବାକୁ ହୁଏ ଦୂର।
ସମୟ କେବେ ଶିଖାଏ ହସିବା,
କେବେ ଶିଖାଏ ଲୁହ ଲୁଚାଇବା,
କେବେ ଭଙ୍ଗା ସ୍ୱପ୍ନର ମଝିରୁ,
ପୁଣି ନୂଆ ସ୍ୱପ୍ନ ସଜାଇବା।
ଯେଉଁମାନେ ଆଜି ନିଜର ଲାଗନ୍ତି,
କାଲି ସେମାନେ ହୋଇପାରନ୍ତି ଦୂର,
ତଥାପି ମନ କାହିଁକି ଖୋଜି ଚାଲେ,
ସେଇ ପୁରୁଣା ସ୍ନେହର ଘର?
ଜୀବନ ତ ନଦୀ ପରି,
ବହିଯାଏ ନିଜର ଗତିରେ,
କେବେ ଶାନ୍ତ, କେବେ ଅଶାନ୍ତ,
କେବେ ଝଡ଼ ଆସେ ତା’ର ବାଟରେ।
ପଡ଼ିଗଲେ ଭାଙ୍ଗି ନଯିବ,
ଲୁହ ଆସିଲେ ହାରି ନଯିବ,
ଅନ୍ଧାର ଯେତେ ଗଭୀର ହେଉ,
ସକାଳ ଦିନେ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବ।
ଆଜି ଯେ ପଥ କଷ୍ଟ ଦିଏ,
କାଲି ସେହି ପଥ ଶିଖାଇବ,
ଆଜି ଯେ ଲୁହ ଆଖିରେ ଅଛି,
କାଲି ସେହି ହସ ହୋଇ ଫୁଟିବ।
ତେଣୁ ଜୀବନକୁ ଭଲ ପାଅ,
ଯେତେ ଦୁଃଖ ଆସୁ ହସି ଚାଲ,
ନିଜ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ରଖି,
ସ୍ୱପ୍ନ ପଛରେ ଆଗେଇ ଚାଲ।
କାରଣ ଜୀବନ ଏକ ସୁନ୍ଦର କାହାଣୀ,
ପ୍ରତିଦିନ ତା’ର ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟ,
କେବେ ହସ, କେବେ ଲୁହ ହୋଇ,
ମଣିଷକୁ ମଣିଷ କରିଥାଏ ଏହି ଜୀବନର ମାୟା।
