ହିନ୍ଦୁ ଦେବଦେବୀଙ୍କ ମହାଦିବ୍ୟ ସମାବେଶ

ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ମନ୍ଦିରରେ ଦେବସଭାର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପୌରାଣିକ କାହାଣୀ

ବହୁତ ପ୍ରାଚୀନ କାଳର କଥା। ହିମାଳୟର ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଓ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକର ସୀମା ପାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟଲୋକ ଥିଲା। ସେହି ଦିବ୍ୟଲୋକର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଥିଲା ଏକ ବିଶାଳ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ମନ୍ଦିର ମହାପ୍ରାସାଦ।

ସେହି ମନ୍ଦିରର ଉଚ୍ଚ ପ୍ରାଚୀରଗୁଡ଼ିକ ସୁନା ପରି ଝଲମଲ କରୁଥିଲା। ବିଶାଳ ସ୍ତମ୍ଭଗୁଡ଼ିକରେ ଦେବଦେବୀଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ପୌରାଣିକ ଦୃଶ୍ୟ ଖୋଦିତ ହୋଇଥିଲା। ଚାରିଆଡ଼େ ହଜାର ହଜାର ଦୀପ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଉଥିଲା। ଚନ୍ଦନ, କେଶର, ପୁଷ୍ପ ଓ ଧୂପର ସୁଗନ୍ଧରେ ସମଗ୍ର ପରିବେଶ ଭକ୍ତିମୟ ହୋଇଉଠିଥିଲା।

କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନ ମନ୍ଦିରରେ କିଛି ଅସାଧାରଣ ଘଟିବାକୁ ଯାଉଥିଲା।

ସ୍ୱର୍ଗଲୋକରୁ ପୃଥିବୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଗଲା—

“ଆଜି ତିନିଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ଓ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଏକ ମହାଦିବ୍ୟ ଦେବସଭା ଆୟୋଜିତ ହେବ।”

ଏହି ଦିବ୍ୟ ସନ୍ଦେଶ ପାଇ ଦେବତା, ଦେବୀ, ଋଷି, ମୁନି ଓ ଅନେକ ଦିବ୍ୟଶକ୍ତି ସେହି ବିଶାଳ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ମନ୍ଦିର ଆଡ଼କୁ ଆସିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ସର୍ବପ୍ରଥମେ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଦେବ। ତାଙ୍କର ଚାରି ମୁଖରୁ ବେଦର ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ରଧ୍ୱନି ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ସହିତ ଅନେକ ଋଷି ଓ ମୁନି ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।

କିଛି ସମୟ ପରେ ମନ୍ଦିର ଭିତରେ ଏକ ମଧୁର ବୀଣାର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା।

“ନାରାୟଣ... ନାରାୟଣ...”

ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତାଙ୍କ ପଛରେ ଜ୍ଞାନ ଓ ସଙ୍ଗୀତର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ମା' ସରସ୍ୱତୀ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ବୀଣା ଥିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଚରଣ ନିକଟରେ ଧଳା ପଦ୍ମ ଫୁଟି ଉଠିଥିଲା। ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିରେ ସମଗ୍ର ମନ୍ଦିର ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଉଠିଲା।

ଏହାପରେ ମନ୍ଦିରର ବିଶାଳ ଦ୍ୱାର ଦେଇ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା।

ଶଙ୍ଖଧ୍ୱନିରେ ସମଗ୍ର ମନ୍ଦିର କମ୍ପିତ ହୋଇଉଠିଲା।

ସମସ୍ତ ଦେବଦେବୀ ନିରବ ହୋଇଗଲେ।

ଭଗବାନ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଉପରେ ବିରାଜମାନ ହୋଇ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କର ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ, ପୀତାମ୍ବର, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ମୁକୁଟ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରର ଚମକରେ ସମଗ୍ର ମନ୍ଦିର ଦିବ୍ୟ ଆଭାରେ ଭରିଗଲା।

ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ ମା' ଲକ୍ଷ୍ମୀ। ଲାଲ ଓ ସବୁଜ ରେଶମୀ ଶାଢ଼ୀ, ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଦିବ୍ୟ ମୁକୁଟରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମା' ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବସଭାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ନିଜର ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଜଳୁଥିବା ହଜାର ହଜାର ଦୀପ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଉଠିଲା।

ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ମନ୍ଦିରର ଅନ୍ୟ ଏକ ଦ୍ୱାରରୁ ଗଭୀର ଓ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା—

“ଓଁ ନମଃ ଶିବାୟ...”

ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ଦେବଦେବ ମହାଦେବ ଶିବ।

ଜଟାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା, କଣ୍ଠରେ ନାଗ ଏବଂ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା ମହାଦେବଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିରେ ନତମସ୍ତକ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ନନ୍ଦୀ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।

ମହାଦେବ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ମୃଦୁ ହସି କହିଲେ—

“ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମର ସୁରକ୍ଷାର ସଙ୍କଳ୍ପ ରହେ, ସେଠାରେ ଆମ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟଶକ୍ତି ଏକତ୍ର ହୋଇଥାଏ।”

ଏହାପରେ ଶୁଣାଗଲା ଛୋଟ ଛୋଟ ପାଦର ମଧୁର ଧ୍ୱନି।

ବିଘ୍ନବିନାଶକ ଶ୍ରୀଗଣେଶ ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ।

ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ମୁକୁଟ, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଓ ହାତରେ ମୋଦକ ଧାରଣ କରିଥିବା ଗଣେଶଜୀ ସମସ୍ତ ଦେବଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ନେହଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ କହିଲେ—

“ହେ ବିଘ୍ନହର୍ତ୍ତା, ଆଜିର ଏହି ଦିବ୍ୟ ସଭାର ଶୁଭାରମ୍ଭ ତୁମ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ହିଁ ସଫଳ ହେବ।”

ଗଣେଶଜୀ ହସି ନିଜ ହାତ ଉଠାଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରଦାନ କଲେ।

ତା'ପରେ ମନ୍ଦିର ବାହାରୁ ଏକ ସିଂହର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଗଲା।

ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ମା' ଦୁର୍ଗା ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ଅନେକ ଦେବଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।

ତା'ପରେ ଭଗବାନ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ନିଜର ଦିବ୍ୟ ତେଜ ସହିତ ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ପଛରେ ଅନେକ ଦେବଗଣ ଓ ଦିବ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।

ଏବଂ ତା'ପରେ ଘଟିଲା ଏକ ଏମିତି ଦୃଶ୍ୟ, ଯାହା ସମଗ୍ର ସଭାକୁ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଦେଲା।

ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନଜୀ ଦୁଇ ହାତ ଯୋଡ଼ି ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରି ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଥିଲା ଅପାର ଭକ୍ତି ଏବଂ ହୃଦୟରେ ଥିଲା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଟଳ ପ୍ରେମ।

ହନୁମାନଜୀ ସମସ୍ତ ଦେବଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମଥା ନୁଆଁଇଲେ।

ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ କହିଲେ—

“ଭକ୍ତିଠାରୁ ମହାନ ଏହି ସଂସାରରେ ଆଉ କୌଣସି ଶକ୍ତି ନାହିଁ।”

ହନୁମାନଜୀ ନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲେ—

“ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣଙ୍କ ନାମ ରହିଛି, ସେହିଠାରେ ହିଁ ମୋର ଜୀବନ।”

ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମଗ୍ର ଦେବସଭା ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଉଠିଲା।

କିନ୍ତୁ ଏହି ବିଶାଳ ଦେବସଭାର ପ୍ରକୃତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହସ୍ୟମୟ ଥିଲା।

ତା'ପରେ ବ୍ରହ୍ମାଦେବ ନିଜ ଆସନରୁ ଉଠିଲେ।

ସେ କହିଲେ—

“ଆଜି ତିନିଲୋକରେ ମନୁଷ୍ୟର ହୃଦୟରେ ଭୟ, ଲୋଭ, ଅହଂକାର ଓ ଅଶାନ୍ତି ବଢ଼ିଚାଲିଛି। ପୃଥିବୀରେ ପୁନର୍ବାର ଧର୍ମ, କରୁଣା, ଜ୍ଞାନ ଓ ସତ୍ୟର ଆଲୋକ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିବା ପାଇଁ ଆମକୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ସଞ୍ଚାର କରିବାକୁ ହେବ।”

ସମଗ୍ର ସଭା ନିରବ ହୋଇଗଲା।

ମହାଦେବ ନିଜ ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ।

ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ହାତରେ ଶଙ୍ଖ ଧାରଣ କଲେ।

ମା' ସରସ୍ୱତୀ ବୀଣାର ତାର ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।

ମା' ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିଜ ହାତରେ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କଲେ।

ଗଣେଶଜୀ ମଙ୍ଗଳ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରଦାନ କଲେ।

ହନୁମାନଜୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମ ସ୍ମରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ତା'ପରେ ବ୍ରହ୍ମାଦେବ ଘୋଷଣା କଲେ—

“ଏହି ମହାସଙ୍କଳ୍ପକୁ ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଆଜି ଏକ ମହାବୈଦିକ ଯଜ୍ଞ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବ।”

ମନ୍ଦିରର ବିଶାଳ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଏକ ଭବ୍ୟ ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡ ନିର୍ମାଣ କରାଗଲା।

ଦୁଇଜଣ ମହାନ ଋଷି ସେଠାରେ ଆସି ବସିଲେ। ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଘିଅ, ଚନ୍ଦନ, ପୁଷ୍ପ, ଧୂପ, ଫଳ, କଳସ, ଦୀପ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବୈଦିକ ସାମଗ୍ରୀ ରଖାଗଲା।

ଋଷିମାନେ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ଆରମ୍ଭ କଲେ—

“ଓଁ ସ୍ୱାହା...”

ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ଆହୁତି ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଦିଆଗଲା, ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ସୁନା ପରି ଦିବ୍ୟ ଜ୍ୱାଳା ସହିତ ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲା।

ମନ୍ଦିରର ହଜାର ହଜାର ଦୀପ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଉଠିଲା।

ସୁନାର ଦିବ୍ୟ କିରଣ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମା' ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।

ମହାଦେବଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳରୁ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ନିର୍ଗତ ହେଲା।

ମା' ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ବୀଣାରୁ ଏପରି ମଧୁର ସ୍ୱର ନିର୍ଗତ ହେଲା ଯେ ସମସ୍ତ ଋଷି ଓ ମୁନି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇଗଲେ।

ଗଣେଶଜୀଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ପଦ୍ମ ଫୁଟିଉଠିଲା।

ହନୁମାନଜୀ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ଶ୍ରୀରାମ ନାମ ଜପ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ଧୀରେ ଧୀରେ ଯଜ୍ଞାଗ୍ନିରୁ ଏକ ବିଶାଳ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକପୁଞ୍ଜ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।

ସେହି ଆଲୋକ ମନ୍ଦିରର ଛାତକୁ ଭେଦ କରି ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଉଠିଗଲା।

ତା'ପରେ ସେହି ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ସମଗ୍ର ତିନିଲୋକରେ ବ୍ୟାପିଗଲା।

ପୃଥିବୀରେ ଶୋଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଶାନ୍ତିର ଅନୁଭବ ଜାଗ୍ରତ ହେଲା।

ଯେଉଁଠାରେ କ୍ରୋଧ ଥିଲା, ସେଠାରେ କରୁଣା ଜନ୍ମ ନେଲା।

ଯେଉଁଠାରେ ନିରାଶା ଥିଲା, ସେଠାରେ ଆଶାର ଆଲୋକ ଦେଖାଦେଲା।

ଯେଉଁଠାରେ ଅହଂକାର ଥିଲା, ସେଠାରେ ନମ୍ରତା ଜନ୍ମ ନେଲା।

ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ଧକାର ଥିଲା, ସେଠାରେ ଧର୍ମର ଦୀପ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇଗଲା।

ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବସଭା ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ କହିଲେ—

“ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ସେତେବେଳେ ହିଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଭିତରେ ଥିବା ଦିବ୍ୟତାକୁ ଚିହ୍ନିପାରେ।”

ମହାଦେବ କହିଲେ—

“ସଂସାରକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ପାଇଁ କେବଳ ବାହ୍ୟ ଶକ୍ତି ନୁହେଁ, ମନୁଷ୍ୟର ହୃଦୟର ପରିବର୍ତ୍ତନ ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ।”

ମା' ଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ—

“ଯେଉଁଠାରେ ସନ୍ତୋଷ, ଦୟା ଓ ଧର୍ମ ରହେ, ସେଠାରେ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ସମୃଦ୍ଧି ବାସ କରେ।”

ମା' ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ—

“ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ସେହି ଆଲୋକ, ଯାହା ଅଜ୍ଞାନର ସବୁଠାରୁ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରକୁ ମଧ୍ୟ ଦୂର କରିପାରେ।”

ଭଗବାନ ଗଣେଶ କହିଲେ—

“ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସତ୍‌ଚିନ୍ତାରୁ ହୋଇଥାଏ।”

ଶେଷରେ ହନୁମାନଜୀ ଦୁଇ ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲେ—

“ଯେଉଁ ହୃଦୟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମ, ସେବା ଓ ସତ୍ୟ ଭକ୍ତି ରହିଛି, ସେଠାରେ କୌଣସି ଭୟ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ।”

ଏହାପରେ ମହାଯଜ୍ଞର ଶେଷ ଆହୁତି ଦିଆଗଲା।

“ଓଁ ପୂର୍ଣ୍ଣମଦଃ ପୂର୍ଣ୍ଣମିଦମ୍...”

ସମଗ୍ର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ମନ୍ଦିର ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ଭରିଗଲା।

ସମସ୍ତ ଦେବଦେବୀ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ମନୁଷ୍ୟଜାତିକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରଦାନ କଲେ।

ଧୀରେ ଧୀରେ ସେହି ମହାଦିବ୍ୟ ସଭା ସମାପ୍ତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନର ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ପୃଥିବୀରୁ କେବେ ବି ଲୋପ ପାଇଲା ନାହିଁ।

କୁହାଯାଏ—

ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟ ସଚ୍ଚୋଟ ହୃଦୟରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେ, ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟର ପଥରେ ଚାଲେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟା ଓ କରୁଣା ରଖେ, ସେତେବେଳେ ସେହି ମହାଦିବ୍ୟ ସଭାର ଶକ୍ତି ତା'ର ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ପୁନର୍ବାର ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଥାଏ।

ସେହି ବିଶାଳ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣିମ ମନ୍ଦିର କେବଳ କୌଣସି ଏକ ଦିବ୍ୟଲୋକରେ ନଥିଲା।

ସେହି ମନ୍ଦିର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସେହି ହୃଦୟରେ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ, ସତ୍ୟ, କରୁଣା ଓ ବିଶ୍ୱାସର ଦୀପ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇଥାଏ।