କାଲି ଯାହା ଥିଲା
ଆଜି ତାହା ସ୍ମୃତି,
ଆଜି ଯାହା ଅଛି
କାଲି ହୋଇଯିବ କାହାଣୀ।
ସମୟ ଚାଲିଯାଏ
ନଦୀର ପାଣି ପରି,
କେହି ତାକୁ ଧରିପାରେ ନାହିଁ,
କେହି ତାକୁ ରୋକିପାରେ ନାହିଁ।
ପିଲାଦିନର ସେଇ ଦିନ,
ମାଟିରେ ଖେଳିବା,
ବର୍ଷାରେ ଭିଜିବା,
ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ହସିବା—
ସବୁ କେତେ ଶୀଘ୍ର
ସ୍ମୃତି ହୋଇଗଲା।
ଯେଉଁ ଘରଟିରେ
ଦିନେ ହସର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା,
ଆଜି ସେଇ ଘରର କୋଣରେ
ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତି ଚୁପଚାପ ବସିଛି।
ସାଙ୍ଗମାନେ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ,
କିଏ ନିଜ ଜୀବନରେ ବ୍ୟସ୍ତ,
କିଏ ସହର ବଦଳାଇଲା,
କିଏ ସମୟ ସହ ବଦଳିଗଲା।
କେବେ ଯାହାକୁ ଛାଡ଼ି
ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରହିପାରୁନଥିଲୁ,
ଆଜି ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହେବାକୁ
ମାସ ମାସ ବିତିଯାଏ।
ଏହା ହିଁ ଜୀବନ,
ଏହା ହିଁ ସମୟ।
ସମୟ ଆମକୁ ଶିଖାଏ—
କାହାକୁ ଅଧିକ ଦିନ
ଅପେକ୍ଷା କରାଇବା ନାହିଁ,
କାହାର ଭଲପାଇବାକୁ
ଅବହେଳା କରିବା ନାହିଁ।
କାରଣ ଯେଉଁ ଲୋକଟି
ଆଜି ଆମ ପାଖରେ ଅଛି,
ହୁଏତ କାଲି
କେବଳ ତାର ଫଟୋଟି ରହିଯିବ।
ଯେଉଁ ହାତଟି
ଆଜି ଧରିପାରୁଛୁ,
କାଲି ସେଇ ହାତକୁ
ଧରିବା ପାଇଁ
ଆମ ପାଖରେ ସୁଯୋଗ ନଥାଇପାରେ।
ତେଣୁ ଆଜିକୁ ଜିଅ,
ଆଜି ହସ,
ଆଜି ଭଲ ପାଅ,
ଆଜି କ୍ଷମା କର।
କାରଣ—
ସମୟ ଟଙ୍କାଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ,
ସମ୍ପତ୍ତିଠାରୁ ଦୁର୍ଲଭ,
ଆଉ ହାରାଇଗଲେ
ଦୁନିଆର ସବୁ ସମ୍ପଦ ଦେଲେ ବି
ତାକୁ ଫେରାଇ ଆଣିହେବ ନାହିଁ।
