ବନ୍ଧୁ ମାନେ କେବଳ
ସାଙ୍ଗରେ ହସିବା ନୁହେଁ,
ବନ୍ଧୁ ମାନେ ହେଉଛି
ଲୁହ ଆସିଲେ
କିଛି ନପଚାରି
ପାଖରେ ବସିଯିବା।
ପିଲାଦିନର ସେଇ ବନ୍ଧୁ,
ଯାହା ସହିତ
ଛୋଟ ଛୋଟ କଥାରେ
ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ହସୁଥିଲୁ,
ଆଜି ସେ ହୁଏତ
ବହୁତ ଦୂରେ।
ସମୟ ଆମକୁ
ଅଲଗା ଅଲଗା ରାସ୍ତାରେ
ନେଇଯାଇଛି,
କିନ୍ତୁ ହୃଦୟରେ
ସେଇ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଆଜି ବି ଅଛି।
ବର୍ଷ ପରେ ଫୋନ ଆସିଲେ
“କେମିତି ଅଛୁ?”
ଏତିକି ପଚାରିଲେ ମଧ୍ୟ
ମନ ହଠାତ୍
ପିଲାଦିନକୁ ଫେରିଯାଏ।
ସତ ବନ୍ଧୁ
ଆପଣଙ୍କ ସଫଳତାରେ
କେବଳ ତାଳି ଦିଏ ନାହିଁ,
ଆପଣଙ୍କ ବିଫଳତାରେ
ହାତଟି ମଧ୍ୟ ଧରିଥାଏ।
ଦୁନିଆ ଯଦି କହେ—
“ତୁ ହାରିଗଲୁ,”
ସେ କହେ—
“ଆଉଥରେ ଚେଷ୍ଟା କର।”
ଦୁନିଆ ଯଦି ଛାଡ଼ିଦିଏ,
ସେ କହେ—
“ମୁଁ ଅଛି।”
ଏହି ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ—
“ମୁଁ ଅଛି”—
ବେଳେବେଳେ ମଣିଷକୁ
ପୁଣି ଜୀବନ ଦେଇଥାଏ।
ତେଣୁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱକୁ
ସମୟର ଅଭାବରେ ହରାଇଦିଅନି।
କେବେ ଥରେ ଫୋନ କର,
ପଚାର—
“ବନ୍ଧୁ, ସତରେ କେମିତି ଅଛୁ?”
ହୁଏତ ସେଇ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ
ତାର ଦିନଟିକୁ
ସୁନ୍ଦର କରିଦେବ।
