ବାପା ମାନେ ଛାଇ ପରି,
ଖରାରେ ଯିଏ ସାଥୀ ହୁଏ,
ନିଜେ ଜଳି ଆଲୋକ ଦେଇ,
ସନ୍ତାନର ବାଟକୁ ଦେଖାଏ।
ବାପା ମାନେ ଏମିତି ଜଣେ,
ଯିଏ କେବେ କିଛି ମାଗେ ନାହିଁ,
ନିଜ ଇଚ୍ଛାକୁ ପଛେ ପକାଇ,
ସନ୍ତାନର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସଜାଏ ନିତି।
ନିଜ ପାଇଁ ନୂଆ ପୋଷାକ ନ ହେଉ,
ଆମ ପାଇଁ କିଣେ ନୂଆ ବସ୍ତ୍ର,
ନିଜ ପେଟର ଭୋକ ଲୁଚାଇ,
ଆମ ଥାଳି ଭରିଦିଏ ଅନ୍ନରେ।
ସକାଳ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଉଠି,
ଜୀବନର ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଏ,
କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ମଧ୍ୟ,
ମୁହଁରେ ହସଟିଏ ରଖିଥାଏ।
କେବେ ଆମ ଆଖିରେ ଲୁହ ଦେଖିଲେ,
ତା'ର ମନ ଭିତରେ କାନ୍ଦେ,
କିନ୍ତୁ ଆମେ ଜାଣି ନ ପାରୁ,
ସେ ନିଜ ଲୁହକୁ ହସରେ ବାନ୍ଧେ।
ଆମେ ଯେତେବେଳେ ହାରିଯାଉ,
ବାପା କହେ— “ପୁଣି ଚେଷ୍ଟା କର,”
ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଆଶାର କଥାରେ,
ଭାଙ୍ଗିଥିବା ମନକୁ ଦିଏ ସାହସ ଭର।
ପିଲାଦିନେ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି,
ଚାଲିବା ଶିଖିଥିଲି ମୁଁ,
ଆଜି ବଡ଼ ହୋଇ ଭୁଲିଯାଏ,
ସେହି ହାତର ତ୍ୟାଗ କେତେ ଗଭୀର ଥିଲା ବୋଲି ମୁଁ।
ବୟସ ବଢ଼ିବା ସହିତ ଦେଖେ,
ବାପାଙ୍କ ଚୁଟିରେ ଧଳା ରଙ୍ଗ,
କପାଳରେ ଦେଖାଯାଏ ଧାରି,
ସେହି ସଂଘର୍ଷର ଅନେକ ଚିହ୍ନ।
ସେ କେବେ କହିନାହାନ୍ତି,
“ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କେତେ କରିଛି,”
ନିରବରେ ଦେଇ ଚାଲିଛନ୍ତି,
ଯାହା କିଛି ଆମ ପାଇଁ ଥିଲା ବାକି।
ଦୁନିଆ ଯଦି ପଚାରେ ମୋତେ,
“ତୁମର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଧନ କିଏ?”
ମୁଁ ଗର୍ବରେ କହିବି ସେଇ ନାମ,
ଯାହା ଶୁଣିଲେ ମୋ ମନ ନଇଁଯାଏ— ବାପା ହିଁ ସିଏ।
ବାପା ଥିଲେ ଘରଟା ଘର ଲାଗେ,
ତାଙ୍କ ଛାଇରେ ମିଳେ ନିରାପତ୍ତା,
ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଗଲେ,
ଜୀବନରେ ମିଳେ ଅସୀମ ଶକ୍ତି।
ହେ ବାପା, ତୁମ ଋଣ ଶୋଧିବା,
ଏ ଜନ୍ମରେ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ,
ତୁମେ ଦେଇଥିବା ସ୍ନେହ ଆଗରେ,
ଦୁନିଆର କୌଣସି ଧନ ସମାନ ନୁହେଁ।
ତୁମେ ରୁହ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ,
ତୁମ ହାତ ରହୁ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ,
ତୁମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଥିଲେ ବାପା,
ହାରିବି ନାହିଁ ଜୀବନର କୌଣସି ଝଡ଼ରେ।
