ମାଆ ମାନେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ,
ମାଆ ମାନେ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୁନିଆ,
ଯେଉଁ ଦୁନିଆରେ
ଦୁଃଖ ଆସିଲେ ଲୁହ ପୋଛିବାକୁ ହାତ ଥାଏ,
ହାରିଗଲେ ପୁଣି ଉଠାଇବାକୁ
ଗୋଟିଏ ଶକ୍ତ ହୃଦୟ ଥାଏ।
ପିଲାଦିନେ ଯେତେବେଳେ
ରାତିରେ ଭୟ ଲାଗୁଥିଲା,
ଅନ୍ଧାର ଘରଟି ଭୟଙ୍କର ଲାଗୁଥିଲା,
ସେତେବେଳେ ମାଆର କୋଳଟି
ସବୁଠାରୁ ନିରାପଦ ଜାଗା ଥିଲା।
ଜ୍ୱରରେ ଦେହ ଜଳୁଥିଲା,
ଆଖିରେ ନିଦ ଆସୁନଥିଲା,
ମାଆ ନିଜ ନିଦକୁ ଭୁଲି
ସାରା ରାତି ମୁଣ୍ଡ ପାଖରେ ବସିଥିଲା।
ଆମେ କେବଳ ଏତିକି ଜାଣୁଥିଲୁ—
“ମାଆ ପାଖରେ ଅଛି,
ତେଣୁ ମୁଁ ଠିକ୍ ହୋଇଯିବି।”
କିନ୍ତୁ କେବେ ଭାବିନଥିଲୁ,
ଆମ ଛୋଟ ଶରୀରର ଜ୍ୱରଠାରୁ
ମାଆର ଚିନ୍ତାର ତାପ
କେତେ ଅଧିକ ଥିଲା।
ଆମେ ଖାଇବାକୁ ମନା କଲେ
ମାଆ ଗୋଟିଏ ଗ୍ରାସ ପଛରେ
ଶହେ ଗପ କହିଥିଲା,
ଆମେ ଖାଇଦେଲେ
ତାର ମୁହଁରେ ଯେଉଁ ହସ ଆସୁଥିଲା,
ସେ ହସର ମୂଲ୍ୟ
ଦୁନିଆର କୌଣସି ଧନରେ ମିଳିବ ନାହିଁ।
ଆମେ ବଡ଼ ହେଲୁ,
ସ୍କୁଲ ଗଲୁ,
କଲେଜ ଗଲୁ,
ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନ ନେଇ
ଘରଠାରୁ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲୁ।
ମାଆ ଦୁଆର ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ
ଆମକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖୁଥିଲା,
ଆଖିରେ ଲୁହ ଥିଲା,
କିନ୍ତୁ ମୁହଁରେ ଥିଲା ହସ।
କହିଲା—
“ଭଲରେ ରହିବୁ,
ସମୟରେ ଖାଇବୁ,
ନିଜ ଦେହର ଯତ୍ନ ନେବୁ।”
କିନ୍ତୁ ଏହି କଥାର ପଛରେ
ଲୁଚିଥିଲା ଆଉ ଗୋଟିଏ କଥା—
“ତୁ ଦୂରେ ଯାଉଛୁ ବୋଲି
ମୋ ଘରଟା ଆଜିଠାରୁ
ଟିକେ ଖାଲି ଲାଗିବ।”
ଆମେ ଫୋନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲୁ,
କାମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲୁ,
ଜୀବନର ଦୌଡ଼ରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲୁ।
ମାଆ ପ୍ରତିଦିନ ପଚାରୁଥିଲା—
“ଖାଇଲୁ?”
“କେମିତି ଅଛୁ?”
“ଥକି ଯାଇନୁ ତ?”
ଆମେ ଅନେକ ସମୟରେ
ଅଧା ମନରେ ଉତ୍ତର ଦେଉଥିଲୁ—
“ହଁ ମାଆ, ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି।”
କିନ୍ତୁ କେବେ ପଚାରିଲୁ ନାହିଁ—
“ମାଆ, ତୁ କେମିତି ଅଛୁ?”
ସମୟ ଚାଲିଗଲା,
ମାଆର କେଶରେ ଧଳା ରଙ୍ଗ ଆସିଲା,
ମୁହଁରେ ଭାଙ୍ଗା ରେଖା ଆସିଲା,
ହାତର ଶକ୍ତି କମିଗଲା।
କିନ୍ତୁ ଆମ ପାଇଁ
ତାର ଚିନ୍ତା କେବେ କମିଲା ନାହିଁ।
ଆଜି ଆମ ପାଖରେ
ବଡ଼ ଘର ଥାଇପାରେ,
ଦାମୀ ଗାଡ଼ି ଥାଇପାରେ,
ହାତରେ ଟଙ୍କା ଥାଇପାରେ,
କିନ୍ତୁ ମାଆର କୋଳ ପରି
ଶାନ୍ତି ଦେବା ଜାଗା
କେଉଁଠି ମିଳିବ?
ତେଣୁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଆ ଅଛି,
ତାଙ୍କ ସହିତ କିଛି ସମୟ ବସ,
ତାଙ୍କ ହାତଟି ଧର,
ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖ,
ଆଉ ଥରେ କହ—
“ମାଆ, ତୁ ଥିଲେ
ମୋ ପାଇଁ ଏ ଦୁନିଆ
ଆଜି ବି ସୁନ୍ଦର।”
କାରଣ ଦୁନିଆରେ
ଅନେକ ଠିକଣା ମିଳିବ,
ଅନେକ ଲୋକ ମିଳିବେ,
ଅନେକ ସମ୍ପର୍କ ମିଳିବ—
କିନ୍ତୁ ମାଆ ପରି
ମମତାର ଶେଷ ଠିକଣା
ଆଉ କେଉଁଠି ମିଳିବ ନାହିଁ।
