ସେଇ ପୁରୁଣା ଘରଟା
ଆଜି ବି ଠିଆ ହୋଇଛି,
କିନ୍ତୁ ଘରଟା ଆଉ
ଆଗଭଳି ହସୁନାହିଁ।
କେବେ ଏହି ଘରରେ
ସକାଳ ହେଲେ ମାଆର ଡାକ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା,
ବାପାଙ୍କ ପାଦ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା,
ପିଲାମାନଙ୍କ ହସରେ
ଅଗଣାଟା ଭରିଯାଉଥିଲା।
ଆଜି ସେଇ ଅଗଣା
ନିରବ ହୋଇପଡ଼ିଛି।
କାନ୍ଥରେ ଲାଗିଥିବା
ପୁରୁଣା ଫଟୋଗୁଡ଼ିକ
ଆଜି ବି ସବୁ କଥା କହୁଛି।
ଗୋଟିଏ ଫଟୋରେ
ବାପା ହସୁଛନ୍ତି,
ଆଉ ଗୋଟିଏ ଫଟୋରେ
ମାଆ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଆମେ ସମସ୍ତେ
ସେଇ ଫଟୋରେ ଅଛୁ,
କିନ୍ତୁ ସେଇ ସମୟଟା
ଆଉ ନାହିଁ।
ପୁରୁଣା ଆଲମାରି ଖୋଲିଲେ
ମିଳେ କିଛି ପୁରୁଣା ପୋଷାକ,
କିଛି ପୁରୁଣା କାଗଜ,
ଆଉ କିଛି ଏମିତି ସ୍ମୃତି
ଯାହାକୁ ଛୁଇଁଲେ
ଆଖି ଓଦା ହୋଇଯାଏ।
ଘରଟା ଆଜି ବି ସେଇ,
କବାଟ ସେଇ,
ଝରକା ସେଇ,
ଅଗଣା ସେଇ—
କେବଳ ଲୋକଗୁଡ଼ିକ
ବଦଳିଯାଇଛନ୍ତି।
କେହି ଦୂର ସହରରେ,
କେହି ନିଜ ଘରସଂସାରରେ,
କେହି ଏହି ଦୁନିଆରେ ଆଉ ନାହାନ୍ତି।
ତଥାପି ମୁଁ ଯେତେବେଳେ
ସେଇ ଘରକୁ ଯାଏ,
ଦୁଆର ଖୋଲିବା ବେଳେ
ମନେହୁଏ—
ହୁଏତ ଭିତରୁ ମାଆ ଡାକିବ,
“ଆସିଲୁ?”
କିନ୍ତୁ କେହି ଡାକେନାହିଁ।
କେବଳ ପୁରୁଣା ଘରଟି
ନିରବରେ କହେ—
“ସମୟ ଚାଲିଯାଇଛି,
କିନ୍ତୁ ତୁମ ସ୍ମୃତିଗୁଡ଼ିକ
ମୁଁ ଆଜି ବି ସାଇତି ରଖିଛି।”
