ବଡ଼ ବଡ଼ ହୋଟେଲରେ
କେତେ ଦାମୀ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଛି,
କେତେ ରକମର ସ୍ୱାଦ
ଜିଭରେ ଲାଗିଛି,
କିନ୍ତୁ ମାଆର ହାତରେ
ରନ୍ଧା ଭାତର ସ୍ୱାଦ
ଆଜି ବି କେଉଁଠି ମିଳିନାହିଁ।
ପିଲାଦିନେ ମାଆ
ଗରମ ଭାତରେ ଘିଅ ଦେଇ,
ଟିକେ ଲୁଣ ଦେଇ,
ନିଜ ହାତରେ ମିଶାଇ
ଆମକୁ ଖୁଆଉଥିଲା।
ଆମେ ମୁହଁ ଖୋଲି
ଗୋଟିଏ ଗ୍ରାସ ଖାଉଥିଲୁ,
ମାଆ ପୁଣି ହସିକି କହୁଥିଲା—
“ଆଉ ଗୋଟିଏ ଗ୍ରାସ ଖା।”
ସେତେବେଳେ ଲାଗୁଥିଲା
ମାଆ ଏତେ କାହିଁକି ଖୁଆଉଛି?
ଆଜି ବୁଝୁଛି—
ସେ ଭାତ ଖୁଆଉନଥିଲା,
ସେ ତାର ଭଲପାଇବା
ଆମ ଭିତରେ ଭରିଦେଉଥିଲା।
ଆଜି ଦୂର ସହରରେ
ନିଜେ ନିଜ ପାଇଁ ରାନ୍ଧୁଛି,
ସବୁ ମସଲା ଠିକ୍ ଦେଉଛି,
ସବୁ ଜିନିଷ ଠିକ୍ ମାପୁଛି,
ତଥାପି କାହିଁକି ଜାଣିନି
ସେଇ ପୁରୁଣା ସ୍ୱାଦ ଆସୁନାହିଁ।
ହୁଏତ ସ୍ୱାଦଟା
ମସଲାରେ ନଥିଲା,
ସ୍ୱାଦଟା ଥିଲା
ମାଆର ହାତରେ।
ଆଜି ମାଆ ବୁଢ଼ୀ ହୋଇଗଲା,
ହାତ ଆଗଭଳି ଚାଲୁନାହିଁ,
ଆଖି ଆଗଭଳି ଦେଖୁନାହିଁ,
ତଥାପି ମୁଁ ଘରକୁ ଗଲେ
ସେ ପଚାରେ—
“କଣ ଖାଇବୁ?”
ମୁଁ କହେ—
“ମାଆ, ତୁ ଯାହା କରିବୁ
ସେଇଟା ଖାଇବି।”
ତାର ମୁହଁରେ
ସେଇ ପୁରୁଣା ହସ ଫେରିଆସେ।
କାରଣ ମାଆ ପାଇଁ
ସନ୍ତାନ କେତେ ବଡ଼ ହୋଇଗଲା
ତାହାର ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ।
ତା ପାଇଁ
ସନ୍ତାନ ସବୁବେଳେ
ସେଇ ଛୋଟ ପିଲାଟି,
ଯିଏ ତାର ହାତ ଧରି
ପ୍ରଥମେ ଚାଲିବା ଶିଖିଥିଲା।
ତେଣୁ ମାଆ ଥିବାବେଳେ
ତାଙ୍କ ହାତର ଖାଦ୍ୟକୁ
ମନଭରି ଖାଇନିଅ।
କାରଣ ଦିନେ ହୁଏତ
ବଡ଼ ହୋଟେଲର ଖାଦ୍ୟ ମିଳିବ,
ଦାମୀ ଥାଳି ମିଳିବ,
କିନ୍ତୁ—
ମାଆର ହାତରେ
ମିଶା ଭାତର ସେଇ ଗୋଟିଏ ଗ୍ରାସ
ପୁଣି କେବେ ମିଳିବ ନାହିଁ।
