ଭିଡ଼ ଭିତରେ ଚାଲୁଥିବା
ସବୁ ମଣିଷ ଖୁସି ନୁହନ୍ତି,
କେତେକ ମୁହଁର ହସ ପଛରେ
ହଜାର ଲୁହ ଲୁଚିଥାଏ।
କେହି ପଚାରେ—
“କେମିତି ଅଛ?”
ସେ ହସି କହେ—
“ଭଲ ଅଛି।”
କିନ୍ତୁ ସେଇ “ଭଲ” ଶବ୍ଦଟିର
ଭିତରେ କେତେ ଦୁଃଖ ଅଛି,
କେହି ଜାଣେନାହିଁ।
ରାତି ହେଲେ
ଘରଟା ନିରବ ହୋଇଯାଏ,
ଫୋନଟା ହାତରେ ଥାଏ,
କିନ୍ତୁ କଥା ହେବାକୁ
ମନର ଲୋକଟି ନଥାଏ।
ସେତେବେଳେ
ମଣିଷ ନିଜ ସହିତ
ନିଜେ କଥା ହୁଏ।
ପୁରୁଣା ଫଟୋ ଦେଖେ,
ପୁରୁଣା ମେସେଜ ପଢ଼େ,
ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତିକୁ
ପୁଣିଥରେ ଜୀଇଁବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
କିନ୍ତୁ ସ୍ମୃତି
କେବଳ ଆଖିକୁ ଭିଜାଇପାରେ,
ହାରାଇଥିବା ଲୋକକୁ
ଫେରାଇ ଆଣିପାରେ ନାହିଁ।
ଏକାକୀପଣ ମାନେ
ସବୁବେଳେ ଏକା ରହିବା ନୁହେଁ,
କେବେ କେବେ
ଶହେ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥାଇ
ମନର କଥା କହିବାକୁ
କେହି ନଥିବା ହିଁ
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଏକାକୀପଣ।
ତଥାପି ସେ ଚାଲେ,
ହସେ,
କାମ କରେ,
ଜୀବନକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଏ।
କାରଣ ସେ ଜାଣେ—
ଜୀବନ କାହା ପାଇଁ ଅଟକି ରହେନାହିଁ,
ତେଣୁ ଭଙ୍ଗା ହୃଦୟ ନେଇ ମଧ୍ୟ
ଆଗକୁ ଚାଲିବାକୁ ପଡ଼େ।
