ଭିଡ଼ ଭିତରେ ଚାଲୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ,
କେବେ କେବେ ମନ ଏକା,
ହଜାର ଲୋକ ପାଖରେ ଥିଲେ,
କାହାକୁ କହିହୁଏ ନାହିଁ କଥା।
ମୁହଁରେ ହସ ରହିଥାଏ,
ହୃଦୟରେ ଥାଏ ଯନ୍ତ୍ରଣା,
ସମସ୍ତେ ଭାବନ୍ତି ଖୁସି ଅଛି,
କେହି ବୁଝେନା ମନର ବେଦନା।
କେବେ ରାତି ନିରବ ହେଲେ,
ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତି ଆସେ ମନେ,
ଯେଉଁମାନେ ଥିଲେ ନିଜର ଦିନେ,
ଆଜି ସେମାନେ ନାହାନ୍ତି ପାଖେ।
କିଛି କଥା କହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ,
କିନ୍ତୁ ଶୁଣିବାକୁ କେହି ନାହିଁ,
ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିଲେ ମଧ୍ୟ,
ପୋଛିବାକୁ କେହି ଆସେ ନାହିଁ।
ତଥାପି ଏକା ଚାଲିବା ଶିଖ,
ନିଜକୁ ନିଜେ ସାଥୀ କର,
ସବୁବେଳେ କେହି ରହିବେ ନାହିଁ,
ନିଜ ମନକୁ ନିଜର କର।
ଏକାକୀତ୍ୱ ଶେଷ ନୁହେଁ,
ଏହା ନିଜକୁ ଜାଣିବାର ସମୟ,
ନିରବତା ମଧ୍ୟ କହିଥାଏ,
ମନର ଅନେକ ଅକୁହା ପରିଚୟ।
