କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ଭଗବାନ ଶିବ ଓ ମାତା ପାର୍ବତୀ ବାସ କରୁଥିଲେ। ଦିନେ ମାତା ପାର୍ବତୀ ନିଜ ଦେହର ହଳଦୀ ଲେପରୁ ଜଣେ ଶିଶୁଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେହି ଶିଶୁଙ୍କୁ ନିଜର ପୁତ୍ର ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରି ତାଙ୍କ ନାମ ରଖିଲେ ଗଣେଶ।
ମାତା ପାର୍ବତୀ ଗଣେଶଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, “ମୁଁ ଭିତରେ ଥିବା ସମୟରେ କାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଭିତରକୁ ଆସିବାକୁ ଦେବ ନାହିଁ।”
ଗଣେଶ ମାଆଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ମୁଣ୍ଡପାତି ପାଳନ କରି ଦ୍ୱାରରେ ଜଗି ରହିଲେ।
କିଛି ସମୟ ପରେ ଭଗବାନ ଶିବ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। କିନ୍ତୁ ଗଣେଶ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ନଥିଲେ। ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ଯିବାକୁ ଦେଲେ ନାହିଁ। ଏଥିରୁ ଶିବ ଓ ଗଣେଶଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।
ଶେଷରେ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଆଘାତରେ ଗଣେଶଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଶରୀରରୁ ଅଲଗା ହୋଇଗଲା।
ପୁତ୍ରଙ୍କ ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ମାତା ପାର୍ବତୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସେ କ୍ରୋଧରେ ସମଗ୍ର ସୃଷ୍ଟିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ତାହାପରେ ଭଗବାନ ଶିବ ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି କହିଲେ, “ତୁମର ପୁତ୍ର ପୁଣି ଜୀବନ ପାଇବେ।”
ଶିବ ନିଜ ଗଣମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ ଯେ, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାଇ ପ୍ରଥମେ ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀ ମିଳିବ, ତାହାର ମୁଣ୍ଡ ଆଣିବାକୁ।
ସେମାନେ ଏକ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ ଆଣିଲେ। ଭଗବାନ ଶିବ ସେହି ହାତୀର ମୁଣ୍ଡକୁ ଗଣେଶଙ୍କ ଶରୀରରେ ସ୍ଥାପନ କରି ତାଙ୍କୁ ପୁନର୍ଜୀବିତ କଲେ।
ଗଣେଶ ପୁଣି ଜୀବନ ପାଇଲେ। ମାତା ପାର୍ବତୀଙ୍କ ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦ ଫେରିଆସିଲା।
ଭଗବାନ ଶିବ ଗଣେଶଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲେ—
“ଆଜିଠାରୁ ତୁମେ ଗଣମାନଙ୍କ ନାୟକ ହେବ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟର ଆରମ୍ଭରେ ପ୍ରଥମେ ତୁମର ପୂଜା କରାଯିବ।”
ସେହିଦିନଠାରୁ ଶ୍ରୀଗଣେଶ ହେଲେ ବିଘ୍ନହର୍ତ୍ତା, ବୁଦ୍ଧିଦାତା ଓ ମଙ୍ଗଳକର୍ତ୍ତା।
🌼 ଜ୍ଞାନର ଅଦ୍ଭୁତ ପରୀକ୍ଷା
ଥରେ ଭଗବାନ ଶିବ ଓ ମାତା ପାର୍ବତୀ ଗଣେଶ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କୁ କହିଲେ—
“ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ପ୍ରଥମେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ପରିକ୍ରମା କରି ଆସିବ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ।”
କାର୍ତ୍ତିକେୟ ନିଜ ମୟୂର ଉପରେ ବସି ପୃଥିବୀ ପରିକ୍ରମା ପାଇଁ ବାହାରିଗଲେ।
କିନ୍ତୁ ଗଣେଶ ନିଜ ବାହନ ମୂଷକକୁ ଦେଖି ଭାବିଲେ— “ମୋର ବାହନ ତ ଧୀରେ ଚାଲେ। ମୁଁ କିପରି ପୃଥିବୀ ପରିକ୍ରମା କରିବି?”
ତାପରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଚିନ୍ତା ଆସିଲା।
ଗଣେଶ ନିଜ ମାତା ପାର୍ବତୀ ଓ ପିତା ଶିବଙ୍କୁ ସାତଥର ପରିକ୍ରମା କରି କହିଲେ—
“ମୋ ପାଇଁ ମୋର ମାତା ଓ ପିତା ହିଁ ସମଗ୍ର ସଂସାର। ତେଣୁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରିବା ଅର୍ଥ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ପରିକ୍ରମା କରିବା।”
ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀ ଗଣେଶଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ଏହି କାହାଣୀ ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ଶକ୍ତିଠାରୁ ବୁଦ୍ଧି ବଡ଼, ଏବଂ ଜୀବନରେ ମାତା–ପିତାଙ୍କ ସ୍ଥାନ ସମଗ୍ର ସଂସାରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ।
🙏 ଜୟ ଶ୍ରୀ ଗଣେଶ!
🌺 ଗଣପତି ବାପ୍ପା ମୋରିୟା! 🌺
